Van Olst op de weg terug: "Maar je gaat daar helemaal kapot"

"Die revalidatie (in 2018, red.) heb ik anders ervaren dan dat ik nu doe. Misschien komt het omdat ik nog jong was; ik liet alles over me heen komen. Nu ben ik bewuster van wat ik doe en dat maakt het mentaal pittiger", vertelt Van Olst op de website van de Azerion Vrouwen Eredivisie. "Wat het zwaar maakt? Ik vond het bijvoorbeeld eng om weer te springen op één been."

Ze gaat verder: "Het was ook zwaar om elke dag drie uur in de gym te trainen, maar dat uit testen bleek dat ik niet snel vooruitging. Waarvoor werk ik zo hard?, vroeg ik me dan af. Uiteindelijk weet je natuurlijk waarvoor: om samen met het team weer op het veld te staan."

Van Olst keerde terug naar de fysiotherapeut die haar in 2018 ook hielp. "Hij kent mij door en door en weet hoe ik ben. Dat is fijn", geeft ze aan. Ook had de aanvalster steun aan Naomi Hilhorst, die ook voor de tweede keer haar kruisband afscheurde. "Naomi was verder in haar revalidatie dan ik. We hebben maar een korte periode samen getraind."

"Dan deden we tikkertjes of andere leuke wend- en keer spelletjes, die Sabine (PEC-fysio Gerrits) bedacht. Op de tribune zaten we vaak bij elkaar. Naomi begreep hoe het voelde als ik ergens last van had. Ik hoefde haar niets uit te leggen", aldus Van Olst, die benadrukt hoe zwaar het is: "Mensen denken dat je naar de fysio gaat en even gemasseerd wordt. Maar je gaat daar helemaal kapot. Elke dag weer. Het is zwaarder dan een normale training op het veld, haha."

De aanvalster hoopt binnenkort haar rentree in de Azerion Vrouwen Eredivisie te maken. "Door mijn kruisbandblessure geniet ik meer van de kleine dingen. Als teamgenoten geen zin hebben om te trainen, dan denk ik: ik ben blij dat ik weer op het veld sta en dat ik kan lopen en rennen. Ook ken ik mijn lichaam beter. Ik voel meteen als er vocht in mijn knie zit en ik moet stoppen. Ja, ik ben haast mijn eigen fysiotherapeut geworden", sluit ze af.