Tami Groenendijk: van ‘prof’ in Texas naar écht prof bij FC Utrecht

De Woerdense Groenendijk begon op haar vijfde met voetballen, gemotiveerd door haar jongensvrienden. “We besloten op voetbal te gaan. Ik kan me nog wel goed herinneren dat ik op een gegeven moment op voetbal wilde en dat mijn ouders al gauw zeiden dat ik dat lekker moest gaan doen. Toen mocht ik tussen de jongens beginnen, dat was wel leuk. Uiteindelijk speelde ik tot mijn vijftiende tussen de jongens.”

Eerst geen, maar daarna toch een American Dream

Daarna ging ze aan de bak bij Saestum, maar een overstap naar Amerika? Daar dacht Groenendijk niet aan. “Ik had wel twee teamgenootjes die gingen, maar ik had nooit echt gedacht van ‘Oh, dat wil ik ook’. Het was niet echt een droom.” Groenendijk zat goed bij Saestum, zo dacht ze. Tot ze in contact kwam met KingsTalent, een organisatie die atleten naar Amerika begeleidt. “Toen ze me een berichtje via Instagram stuurden, dacht ik: ‘Waarom ook niet?’. Toen ik contact met ze had en er langer over na ging denken, vond ik het eigenlijk wel heel vet.”

Groenendijk hakte na een uitgebreid telefoongesprek de knoop snel door. “We zijn daarna samen door alle stappen heen gegaan. Ik moest mijn wedstrijden filmen, dus mijn moeder kwam elke wedstrijd kijken en die stond dan te filmen. Vanuit die beelden is een highlightvideo gemaakt. Met die video kon ik contact krijgen met coaches. Ik heb eigenlijk maar contact met één coach gehad. Ik wist het na die eerste keer al. Het was de eerste school, de kampioen van Amerika. Ik dacht: ‘Ik kan nog wel langer na gaan denken, maar dit is qua voetbal de beste school, daar wil ik heen’.

De middenveldster kreeg een goed aanbod, waarna er aan het papierwerk begonnen kon worden. “KingsTalent heeft me heel goed geholpen. Het was supermakkelijk. Ze hielpen me bij iedere stap, eigenlijk hoefde ik alleen maar dingen in te vullen. Je hebt ook veel contact met de school over welke richting je op wil, welke studie je wil gaan doen, wanneer je daar moet zijn. Ik kreeg ook een programma mee voor hoe ik fit moest worden. Op een gegeven moment kwam het dichter bij en mag je je koffers gaan inpakken.”

Tyler Junior College

In Tyler had Groenendijk alle faciliteiten die ze zich maar kon wensen beschikbaar. “We hadden een mooie gym, mooie velden. Het werkt helemaal anders dan bij Saestum. Daar speel je voor een van de vele teams van de vereniging. In Amerika ben je het enige vrouwenvoetbalteam van de school, daar draait het eigenlijk alleen maar om jullie. Je hebt een supergroot team, dat vond ik ook wel wennen. We hadden echt iets van 30 speelsters. Ik vond het heel leuk om daar te wonen, op de campus.”

Iedere dag stond er een training op het programma, om één uur in de middag, het heetst van de dag. Die trainingen duurden soms een uur, soms tweeënhalf uur. Van tevoren had Groenendijk haar lessen. “Ik mocht les hebben in de ochtend tot half 12, maximaal. Ik ben best wel een ochtendmens, dus ik vond het wel lekker als ik mijn lessen plande om 7 uur in de ochtend.”

Op woensdagen en zaterdag waren de wedstrijden. “Twee per week, dat vond ik ook wel wennen. We gingen met een bus naar de wedstrijden toe. Op zondag hadden we dan rust.”

Profvoetbalster in Amerika

Bij het Tyler Junior College was Groenendijk eigenlijk profvoetballer. “Eigenlijk werd vrijwel alles voor mij geregeld. Het enige wat ik zelf betaalde, waren de boodschappen. Maar die hoefde ik eigenlijk niet te doen, want ik kon ook naar de cafetaria daar. Ook het eten rondom wedstrijden, het vervoer naar de wedstrijden en alle gear, dus de shirts en truien etcetera, werden geregeld. Eigenlijk was je gewoon profvoetbalster, zo voelde dat wel. Heel vet.”

Of het niveau te vergelijken was met het profvoetbal in Nederland? “Aan de ene kant was het best wel gelijk als Saestum, dus de Topklasse. Het niveau is wel gelijk, maar het is gewoon heel anders. Het is heel conditioneel, veel rennen. In Nederland is het veel tactischer. Ik weet wel dat het daar nog niet het niveau was van waar ik nu speel. In Nederland wordt het ook allemaal nog iets beter geregeld, onder meer qua voeding en belasting.”

Veranderd als mens

Haar tijd in Amerika heeft de Woerdense veranderd als mens. Zo is ze na haar avontuur over de Atlantische Oceaan een stuk socialer. “Ik kreeg wel eens te horen dat ik niet even sociaal was. In Amerika leefde ik in een dorm, met een huisgenoot. Dan móét je wel sociaal zijn. Je komt natuurlijk ook in een nieuw team, dus je wil ook sociaal zijn, je teamgenoten leren kennen.”

Ook is Groenendijk een stukje volwassener geworden: “Zeker. En ik heb geleerd om met allerlei mensen om te gaan. Daarom raad ik het mensen ook aan. Niet iedereen houdt er misschien van, maar als je van avontuur en van ervaring opdoen houdt, zou ik het echt aanraden. Ik kijk er nog steeds met zo’n goed gevoel op terug. Laatst zag ik weer foto’s voorbij komen en dan heb ik eigenlijk een gebroken hart, omdat het het leukste jaar van mijn leven was.”

Kilometervreter

Bij FC Utrecht toonde Groenendijk zich vorig seizoen een ware kilometervreter. Ze houdt van rennen, iets wat ze heeft geleerd in Amerika. “Als de coach ontevreden was, moesten we in een hoek verzamelen en anderhalve kilometer rennen, zo snel mogelijk. Als je het niet snel genoeg deed, moest je het nog een keer doen. Ik vond dat heel leerzaam. Normaal gesproken vond ik het lastig om een beetje onder gezag te staan en naar regels te luisteren, maar dat leer je daar wel. Ik merk dat ik dat nu juist wel fijn vind, als een coach misschien wat strenger is. Ook dat rennen, ik vind rennen echt superleuk nu. Ik heb er minder moeite mee.”

Terugkijkend op het afgelopen jaar is Groenendijk vooral trots. Al is ze ook eerlijk: het was pittig. “Ik denk dat ik vooral trots mag zijn. Ik ben eigenlijk heel streng voor mezelf, ik heb het eigenlijk nog nooit uitgesproken dat ik trots ben op afgelopen seizoen. Maar ik denk dat ik dat wel mag zijn. Het was ook heel leerzaam. Ik weet wat ik wil veranderen voor komend seizoen. Wissel zitten is, zoals veel voetballers wel weten, echt lastig. De ene keer speelde ik wel, de andere keer niet. Ik merkte dat ik daar echt wel onzeker van werd.”

Ze ging dan ook onzeker voetballen. “De ene wedstrijd ging het goed, maar de andere wedstrijd zat het heel erg in mijn hoofd. Ik ben er heel erg mee bezig daar mijn weg in te vinden, door gesprekken te voeren en boeken te lezen. Aan de ene kant wil je jezelf bewijzen, maar aan de andere kant voetbal je dan niet heel vrij. Ik wil naar volgend jaar meenemen dat ik ook gewoon mag genieten van het spel. Ook al zit ik wissel, dat maakt niet uit: we zijn een team. Ik probeer nu meer in teamverband te denken. Dat is wel een proces.”

Vrij zijn

Doelen voor het aankomende seizoen heeft Groenendijk niet echt. “Afgelopen seizoen heb ik dat wel gedaan, in de voorbereiding. Toen dacht ik: ‘Ik wil echt in de basis staan in de eerste wedstrijd'. Dat was wel echt een doel. Maar op het moment dat ik het heb uitgesproken tegen mezelf, dan laat ik het ook gelijk los. Anders ben ik daar veel te gefixeerd op. Daar ga ik juist niet lekker op.”

“Voor komend jaar heb ik geen doel, maar wel een verlangen. Ik vind het belangrijk dat ik echt ga genieten van dit jaar. Het verlangen om vrij te zijn, dat is eigenlijk het doel, zonder het een doel te noemen. Dan geniet ik er het meest van, dan heb ik het meeste plezier en speel ik zelf ook het lekkerste. Dat is het belangrijkste. Dat is natuurlijk wel op mezelf gericht. Als team wil je zo goed mogelijk presteren”, klinkt het toch nog ambitieus.

Dit artikel is het resultaat van een samenwerking tussen Vrouwenvoetbalnieuws.nl en KingsTalent.