Stentler blikt terug op gebrek aan perspectief: "Frustrerend"

De liefde voor het spelletje zat er bij Stentler al vroeg in, mede door haar oudere broer Robin. Toch was het destijds verre vanzelfsprekend dat ze überhaupt mocht voetballen. "Nee. Ik wist wel dat ik graag wilde voetballen, want sinds mijn zevende deed ik niets liever. Mijn twee jaar oudere broer Robin zat ook op voetbal, en ik wilde alles wat hij deed. Maar voor meisjes was geen plek bij de club. Nadat mijn ouders toestemming vroegen, mocht ik toch meedoen. Wel altijd in het laagste elftal, ook al speelde ik beter dan de rest."

"Aan het eind van het seizoen ging mijn hele team door naar de volgende leeftijdscategorie, behalve ik. Ik heb zelfs eens van een trainer gehoord dat hij maar één meisje in zijn team wilde. Je moest blij zijn als er een plekje voor je was."

Waar haar mannelijke familieleden dromen hardop konden najagen, werd Stentler continu afgeremd door de realiteit van destijds: "Er was geen perspectief. Mijn neefje gaf zich op voor een open dag bij Feyenoord en mocht in de jeugd spelen. Ik wilde me ook aanmelden, maar dat kon niet. Topclubs hadden nog geen vrouwenteams. Ik kwam er pas rond mijn vijftiende achter dat er een Nederlands vrouwenelftal bestond, want die wedstrijden werden niet uitgezonden."

"En de Vrouwen Eredivisie werd opgericht toen ik al twintig was. Pas toen durfde ik te denken: misschien haal ik het Nederlands elftal nog. Ik was geen exceptioneel talent, dus ik wist sowieso niet zeker of ik het zou redden", zegt Stentler. Uiteindelijk speelde ze voor ADO Den Haag en Ajax. Toch bleef het gevoel van ongelijkheid haar achtervolgen. "Het voelt heel frustrerend. Ik heb bij ADO Den Haag en Ajax gespielt en in het Nederlands elftal, maar overal was de gedachte: we mogen blij zijn dat we hier mogen spelen."

De voormalig international gaat verder: "Ik was gedempt aan het dromen, altijd bang om weer het deksel op de neus te krijgen. Mijn ouders hebben me wel altijd gesteund en daar ben ik heel blij mee. Shannice, mijn vriendin, wilde als kind ook graag op voetbal en mocht dat niet. Maar hoe goed had ik kunnen worden als ik ook door anderen was gesteund? Als ik nu meiden in de jeugdopleiding van Feyenoord, Ajax en PSV zie, denk ik: wat fijn dat zij een omgeving hebben waarin ze worden gestimuleerd om zich te ontplooien."