Oude Elberink: "Dat gevoel hebben we eigenlijk de hele tijd"

Het avontuur begon al op het vliegveld in Bogota, waar het Nederlandse team met muziek en enthousiaste fans werd verwelkomd. "Je merkte toen al dat dit toernooi iets bijzonders was voor Colombia", zegt Eva in het Algemeen Dagblad. "En dat gevoel hebben we eigenlijk de hele tijd gehad." Buiten het hotel mochten ze nauwelijks komen, maar ze vermaakten zich prima met hun hechte team.

Sportief gezien was het toernooi ook uniek. Nederland speelde tegen Argentinië en Noord-Korea, twee teams waar ze nog nooit tegen hadden gespeeld. "Die Argentijnsen zijn net als het mannenteam. Veel bombarie en aanstellerig gedrag. Een speelster ging met het brancard schreeuwend van de pijn weg, een paar minuten later deed ze alweer mee." Bij de Noord-Koreanen viel vooral op dat ze geen telefoons hadden. "Wel konden ze heel goed voetballen, ze zijn niet voor niets wereldkampioen geworden."

Eva scoorde tegen Costa Rica en speelde met Nederland tot de halve finale. "We hadden graag de bronzen medaille gewonnen", vertelt ze. "Vlak voor tijd schoot ik bij een gelijke stand nog op de paal, heel jammer was dat." Toch kijkt ze tevreden terug: "Het was lang en vermoeiend, maar we hadden het niet willen missen. Dit maak je waarschijnlijk nooit meer mee."