Merel van Dongen emotioneel: "Nu huil ik omdat ik niet weg wil"

Op het clubkanaal van de ploeg uit Monterrey blikt Van Dongen terug op haar tijd bij de club. "De eerste dagen waren superintens: veel nieuwe mensen, een compleet nieuwe omgeving. Maar iedereen was zó behulpzaam. Ze hielpen me met alles: met het team, het klimaat, het ritme... en eerlijk, ik voelde me meteen gelukkig", zo vertelt ze.

Van Dongen kwam in Mexico aan met twijfels. "Op 5 januari, toen ik aankwam… dacht ik alleen maar: wat doe ik hier eigenlijk? Mijn lach in de interviews was deels nep. Ik dacht echt: waar ben ik beland? Wat gaat er gebeuren?", is ze eerlijk. Alles veranderde: Van Dongen voelde zich thuis bij Rayadas. "We zijn nu in mei 2025… en ik kom woorden tekort. Wat ik hier heb opgebouwd, wat wij hebben bereikt... Dat is niet te beschrijven. Twee extra sterren op het shirt. De band met mijn teamgenoten… er is zóveel gebeurd."

"Ik heb in veel teams gespeeld, maar dit… dit is zeldzaam. Wat we hier hebben, heeft niet elk team", zegt Van Dongen, die verdrietig is dat ze vertrekt. "In januari 2024 dacht ik: misschien zeg ik mijn contract op, ga ik terug naar Europa, stop ik zelfs met voetbal… En dat zou oké zijn geweest. Maar ik begon van deze club te houden. Ik kreeg vrienden in het team, bouwde een band op met de fans, en begreep wat het vrouwenteam hier in Monterrey betekent. Alles veranderde. En nu… nu ben ik verdrietig dat ik moet vertrekken. Dat ik dit team en deze stad moet loslaten. Eerst huilde ik omdat ik heimwee had. Nu huil ik omdat ik niet weg wil."

Van Dongen besluit: "Wat ik voel voor Rayados… dat is liefde. Mijn hart is blauw en wit. Zelfs als ik ooit dement word en mijn naam vergeet: laat het clublied horen, en ik weet nog steeds dat het van Monterrey is. Ik ben trots dat ik hiervan deel mocht uitmaken en dat zal ik altijd blijven. Ik wist dat deze club groot was. Maar wat het vrouwenvoetbal hier in Monterrey betekent… dat had ik nooit kunnen voorzien."