Jaimy Ravensbergen vertelt: "Best wel een gekke geschiedenis"

Het avontuur begon voor Ravensbergen op de velden van de Leidse amateurclub DoCoS. In tegenstelling dat wat vaak geadviseerd wordt, speelde zij daar uitsluitend in een meidenteam. De drang om de absolute top te bereiken was er destijds ook nog helemaal niet.

"Ik heb best wel een gekke geschiedenis zeg ik altijd. Ik voetbalde bij DoCoS. Mijn vader was trainer. Ik voetbalde gewoon in een meisjesteam. Ik vond voetballen leuk, maar ik wilde niet per se hogerop, niet bij de jongens. Toen ik ongeveer elf was, kwam ik bij de KNVB, de Onder 12 was dat."

Rond haar vijftiende klopte ADO Den Haag aan de deur. Hoewel ze stage mocht lopen bij de residentieclub, kreeg ze niet meteen de felbegeerde vaste status binnen de jeugdopleiding. ADO stelde een tussenoplossing voor, maar daar paste de vastberaden aanvalster voor.

"Toen ik veertien, vijftien was, toen kwam ADO op mijn pad. Ik mocht daar stage lopen, ik was een stagespeelster. Uiteindelijk heb ik er één of twee weken gevoetbald. Toen zeiden ze: We vinden je wel goed, maar nog niet zo goed dat we je een 'paspoort' willen geven voor de beloften van ADO. Ze wilden eigenlijk dat ik bij DoCoS mijn wedstrijden zou spelen en dan bij ADO zou gaan trainen."

Ravensbergen zag een dubbele inschrijving bij twee verschillende clubs totaal niet zitten vanwege het mogelijke 'gezeur' dat dit met zich mee zou brengen. Ze besloot daarom vol voor haar kans bij ADO te gaan, ook al betekende dit dat ze genoegen moest nemen met een plek op de reservebank. Die gok betaalde zich uiteindelijk dubbel en dwars uit.

"Ik dacht: Dan zit ik in twee teams, kom ik alleen bij DoCoS voor wedstrijden, dan krijg je altijd gezeur. Dus ik zei: Dat wil ik niet, ik ga gewoon de uitdaging aan, ik wil voetballen bij ADO, daar trainen en wie weet wel wedstrijden spelen. Ik denk dat ik dat uiteindelijk een halfjaar vol heb gehouden, weinig gespeeld. En toen opeens stond ik alleen maar in de basis."

Haar verblijf in Den Haag bracht haar veel moois, al kreeg ze ook te maken met de nodige sportieve tegenslag. Desondanks kijkt de huidige FC Twente-speelster met een heel positief gevoel terug op de keuzes die ze heeft gemaakt, en deelt ze een waardevolle les uit aan de jongere generatie.

"Ik heb drie of vier jaar daar gevoetbald, waarvan ik ook nog één kruisbandblessure heb gehad. En toen maakte ik de overstap naar het eerste en daar heb ik uiteindelijk drie of vier seizoenen gevoetbald. Het is best een gekke geschiedenis, omdat ik ook vaak tegen meisjes zeg dat ze het liefst bij jongens moeten voetballen. Maar het belangrijkste is denk ik dat je plezier houdt. Dat heb ik altijd gehouden. Daardoor ben ik hier terecht gekomen."