Jaimy Ravensbergen: "Toen zakte alles wel onder mijn voeten weg"

"Ja, het was de eerste keer in de basis na mijn blessure bij het eerste, en dat je dan gelijk zo belangrijk mag zijn, twee keer kan scoren... Daardoor zijn we kampioen geworden en dat is natuurlijk supervet", vertelt Ravensbergen in een interview met FC Twente. 

"Eigenlijk was het heel grappig, want het was de negende keer dat we landskampioen werden, en toen zeiden mensen: ‘Superleuk dat ze nummer negen voor Jaimy hebben gekozen.’ Dat was natuurlijk wel heel grappig, want dat hoorde helemaal niet zo, het was gewoon toeval. Maar mensen dachten: ‘Oh, dat is lief. Ze dragen haar nummer omdat ze het zo goed had gedaan.’ Dat was natuurlijk weer heel leuk", vertelt de topscorer van de Azerion Vrouwen Eredivisie.

"Een beetje gek, maar het gebeurde bij ADO Den Haag. We hadden een bekerwedstrijd tegen, volgens mij, een amateurteam. Ik weet nog dat ik tijdens die wedstrijd een hele dikke knie had, die ook blauw werd. Ik dacht dat ik gewoon veel trappen had gekregen. Ik gaf wel aan dat ik rust wilde, want mijn knie was dik. Maar ze zeiden: ‘Je hebt geen last, dus ga lekker voetballen. Komt wel goed.’ Toen heb ik twee à drie weken lang doorgetraind."

De spits vervolgt: "Uiteindelijk zei mijn moeder op een gegeven moment: ‘Jaimy, dit is niet goed. Je hebt nog steeds last en je knie is nog steeds dik. Ga naar de fysio.’ De fysio zei: ‘De testen zijn op zich wel goed, maar je knie is dik, dus er is wel iets aan de hand. Laat maar een MRI maken.’ Uiteindelijk was het geen goed nieuws."

"Toen klapte alles weer in elkaar en dacht ik: ‘Hoe moet ik dit doen? Ik ga naar Twente, hoe kan ik dit allemaal oplossen? Ik wil weer voetballen.’ Ik geloofde het eigenlijk niet. Dat was nog het raarste. Toen zakte alles wel onder mijn voeten weg."

"Ik heb de eerste maanden thuis gerevalideerd, dus nog bij dezelfde fysio waar ik ook al kwam. Uiteindelijk moest ik wel weer naar Enschede, want Twente wilde me ook gewoon zien. Ik moet zeggen dat het best pittig was, want op een gegeven moment revalideerde ik hier, maar mijn strekking was nog niet helemaal goed. Dus moesten mijn ouders iedere dag vijf minuten lang op mijn knie duwen om die naar beneden te krijgen. Dat was echt vreselijk", aldus Ravensbergen.