Hoogendijk vertelt: "De mentale en fysieke impact was groot"

"Wij gingen er heel open in, lieten het gewoon op ons afkomen. Wel had ik bedacht dat ik na de bevalling vrij snel mijn gewone leven weer zou oppakken", vertelt Hoogendijk in gesprek met JAN Magazine. "We wilden ook geen ouders worden bij wie hun hele leven om de kinderen draait. Little did we know... Mijn bevalling was verschrikkelijk en het herstel duurde heel lang, mede door een baarmoederverzakking."

Sonny bleek een slechte slaper te zijn. "Overdag sliep hij amper, ’s avonds duurde het vreselijk lang om hem in slaap te krijgen en hij werd vaak en vroeg wakker. Toen Sonny een half jaar oud was, bleek ik opnieuw zwanger te zijn. Ik wilde graag twee kinderen dicht op elkaar, want ik dacht: dan maar die slapeloze nachten en aanslag op mijn lichaam meteen achter elkaar."

Hoogendijk vervolgt: "Daarnaast leek het me gewoon heel leuk als ze weinig zouden schelen in leeftijd. Ik scheel zelf ook maar een jaar met mijn broer, en wij zijn heel close", vertelt ze. Die zwangerschap eindigde vroegtijdig in een miskraam. "Maar drie maanden later was het opnieuw raak. Met elf weken deden we een NIPT-test en die bleek niet goed te zijn. Ook deze zwangerschap werd daarom vroegtijdig afgebroken; ik moest in het ziekenhuis bevallen."

"De mentale en fysieke impact was groot, maar omdat ik al 37 was en we heel graag een tweede kindje wilden, gaven we niet op. En in november 2022 werd Jip eindelijk geboren, twee jaar na zijn grote broer. Wij gingen er op een of andere manier blind vanuit dat hij dan wel een goede slaper zou zijn. Maar de nachten met Sonny bleken een eitje in vergelijking met Jip. Hij is inmiddels tweeënhalf en slaapt nog steeds niet door", aldus Hoogendijk