Dijsselhof: "Snap dat het voor de club financieel niet kan, maar..."

Dijsselhof ging in de Verenigde Staten naar Bowling Green State University, waar ze haar studie combineerde met het voetbal. "In Nederland is dat lastig, je krijgt pas een topsportstatus als je een contract hebt, maar die had ik als speelster van Jong PEC Zwolle niet. Bewegingswetenschappen studeren kon in Amsterdam, Utrecht of Groningen, maar daarvoor moet je vaak aanwezig zijn, dat lukt niet", legt ze uit in De Stentor.

In Amerika was het juist wel goed te combineren. "Het was een sprong in het diepe, maar de keuze was snel gemaakt. Je krijgt daar niet betaald, maar krijgt wel al je kosten voor de studie en het wonen en leven vergoed. Ik hoefde alleen mijn tickets te betalen", zegt de verdedigster. Na zeven maanden keerde ze terug in Nederland vanwege het coronavirus, waarna ze vervolgens weer naar Amerika trok.

In de States leerde Dijsselhof veel. "Ze zijn daar niet op hun mondje gevallen. Daarvan heb ik geleerd om voor mezelf op te komen en ook wat meer te praten. Als mens word je natuurlijk veel sterker als je alleen in het buitenland bent, je bent op jezelf aangewezen en kunt je ouders niet vragen om bij te springen."

"Je gaat met een privévliegtuig naar uitwedstrijden en ik mocht Thanksgiving vieren bij een teamgenoot thuis. Dat zijn echt bijzondere ervaringen", vertelt ze. Deze zomer keerde Dijsselhof dus terug bij 'haar' PEC. Het liefst zou ze fulltime voetballen bij de Zwollenaren. "Ik heb nu een contract voor 16 uur in de week voor minimumloon, maar dat hebben met name de jongere meiden in het team niet, omdat zij nog studeren."

"Ik snap dat het voor de club financieel niet kan, maar ik vind het wel vervelend dat mensen telkens kritiek hebben op het vrouwenvoetbal, terwijl we er ook minder tijd in kunnen steken. Wil je dat het niveau stijgt, dan moet er ook geïnvesteerd worden", vindt Dijsselhof.