Daphne van Domselaar vertelt: "Ik moet hem gewoon bij me hebben"

"Het voelde alsof we geschiedenis hadden geschreven", vertelt Van Domselaar over het moment dat ze de beker omhoog mocht houden. "We hebben de club trots gemaakt en onze families ook. Gedurende dat hele jaar hebben we met elkaar zóveel meegemaakt. We hadden altijd het geloof dat we de finale konden halen en hem ook konden winnen, omdat we gewoon een heel goed team zijn. Uiteindelijk kwam alles samen, en juist die hele weg ernaartoe heeft dat voor ons bewezen."

Het drong volgens Van Domselaar niet meteen door wat Arsenal had gepresteerd. "Het duurde echt lang voordat het goed doordrong. Dat weekend was één grote, fantastische waas. Daarna sloten we meteen weer aan bij de nationale teams, dus er was geen tijd om echt stil te staan bij alles. We moesten direct omschakelen en met een nieuwe groep speelsters weer toewerken naar een ander groot toernooi, het EK."

Pas na het EK kwam het besef echt binnen. "Toen ik daarna wat rust kreeg, viel het kwartje pas echt dat we de Champions League hadden gewonnen. Op de eerste dag dat we terugkwamen op het trainingscomplex hing er een enorme foto van ons met de trofee in het restaurant. Dan denk je toch: Dat zijn wij, dat hebben wij gedaan! Elke dag dat je dat ziet, herinnert het je eraan wat we opnieuw willen bereiken. Het hele gevoel is nog steeds surrealistisch, maar wel op een hele mooie manier."

Ook haar medaille heeft voor Van Domselaar een speciale plek. "Ik heb hem bij me, gewoon in mijn slaapkamer. Ooit verdient hij misschien een mooiere plek, maar zo zie ik 'm elke dag. Hij ligt niet verstopt. Misschien geef ik hem over een jaar of twee aan mijn moeder, zodat zij hem voor me in een mooie doos kan bewaren. Maar nu kan ik er nog geen afstand van doen. Ik moet hem gewoon bij me hebben."