Daphne Koster wilde geen coach worden: "Was voor mij geen optie"

"Deze functie raakt eigenlijk alle facetten. Toen ik nog voetbalde heb ik niks uitgesloten. Ik heb goed nagedacht over wat bij me zou passen en wat ik wilde", vertelt Koster in het ProProf Magazine. "Toen ik afscheid nam, kwam er een einde aan twintig jaar topsport. In 1997 debuteerde ik in het Nederlands elftal. In de jaren daarna stond mijn sport op één."

Daarvoor moest alles wijken, zo benadrukt de voormalig international. "Ook mijn sociale leven stond op een laag pitje. Natuurlijk heb ik er ook over nagedacht of ik coach wilde worden. Dat was voor mij geen optie. Ik wist dat je als coach een voorbeeld voor je team moet zijn. Je moet alles doen voor het doel van dat team. Het vraagt enorme toewijding en commitment en dat heeft dus consequenties voor mijn gezin en mijn dagelijks leven", merkt Koster op.

Als manager vrouwenvoetbal is dat anders. "Ik kan nu op bepaalde momenten andere zaken voorrang geven. De telefoon blijft gaan en de mailtjes blijven binnenkomen, maar als manager kan ik wel weg als mij dat goed uitkomt. Ook zonder mij gaan de trainingen gewoon door."

"Bovendien houd ik me in mijn functie ook bezig met de organisatie en structuur. Daarin is nog zoveel te doen", geeft Koster aan. "Mijn waarde en impact is groter dan wanneer ik alleen coach ben. Ik stel de coach, de staf en de spelers aan en ik heb invloed op het beleid en op de organisatie. Als trainer beperkt je impact zich tot het team", besluit ze.