Blog soccertalk: bloedserieus

Judith (42) is getrouwd met Ronald (45) en moeder van drie dochters: Sophie (12), Juliette (10) en Valerie (3). Voetbal is de rode draad in hun gezin. Wekelijks vertelt Judith ons in haar blog ‘soccertalk’ wat ze meemaakt met haar voetballende dochters. Over hun dromen en ambities. En over de manier hoe ze daarmee omgaan.

Het is weer de tijd van het jaar. Ofwel je houdt ervan. Of niet. Het is maar net waar je vandaan komt. Of waar je naar toe wilt. En als het zover is, draait het natuurlijk om een goede voorbereiding. Ook kleding kan een rol spelen. Immers, wat wil je uitstralen? Misschien heb je hoge verwachtingen. Of laat je het gewoon over je heenkomen. Maar dat het gaat gebeuren, is zeker.

Het is namelijk weer tijd voor de jaarlijkse POP gesprekken. Want ik hoop niet dat je dacht dat ik het over carnaval ging hebben. Nee zeg! Alsjeblieft niet! Niet dat ik er niet van houd. Maar als geboren en getogen Limburgse, is er maar één plek waar echt carnaval gevierd wordt. Carnaval zoals het bedoeld is. En dat is in het Zuiden. Punt.

Goed, nu dat misverstand uit de wereld is, terug naar het POP gesprek. Het Persoonlijk Ontwikkel Plan. In de HR-cyclus op mijn werk een jaarlijks terugkerend fenomeen. Weliswaar onder een andere naam, maar het principe is het zelfde. Samen kijk je waar je staat en waar je naar toe wil. En dat stem je dan af op de ambities van de organisatie. Simpel. En logisch om je als volwassene hier mee bezig te houden.

Maar vanaf welke leeftijd is dat eigenlijk zinvol om te doen? Onlangs had mijn oudste dochter haar POP bij de KNVB. Ze is 12 (bijna 13) en zit in de tweede van de middelbare. Dus op zich zou ze moeten kunnen formuleren wat ze zou willen leren. Wat haar ambitie is. Maar zoals ik al zei, ze is 12. Hoe serieus kun je het dan nemen?

Nou ik kan je vertellen, zij nam het serieus. Bloedserieus. Want haar ambitie is knaloranje. Dus wil ze beter worden. Zich verder ontwikkelen. En dus dacht ze na over haar verbeterpunten. En over wat ze wilde leren. Het enige waar ze even niet over na had gedacht – en wat achteraf toch wel handig was geweest – was om mij mee te nemen naar het gesprek.

Want natuurlijk kreeg ze ook tips mee. Om haar Oranjedroom dichterbij te brengen. En één van die tips was om volgend jaar in de derde – of nog beter – tweede divisie te gaan spelen. En dan poppen bij mij natuurlijk gelijk de vragen op. Want dat klinkt wel leuk. Maar hoe dan? En waar? Moet je dan maar zelf gaan rondkijken welke clubs in de omgeving zo hoog spelen? Nog even los van het feit dat ik eigenlijk helemaal niet van plan ben om wéér naar een andere club over te stappen.

En sowieso. Ze zien me aankomen. “Pardon, leuk dat jullie een goed draaiend jongensteam hebben en zoveel geïnvesteerd hebben in de ontwikkeling van jullie jeugd. Maar kunnen jullie even ruimte maken voor een meisje?” Ik geloof niet dat dat gaat werken. Of bemiddelt de KNVB in zo’n geval? Hebben zij clubs waar ze dergelijke samenwerkingen mee hebben? Ik heb echt geen idee. Want zoals gezegd. Ik was niet bij het gesprek. Maar iets zegt me dat dit meer ons pakkie-an is.

Maar los van deze discussie. Waarom überhaupt derde of tweede divisie? CTO voetbalt volgens mij niet eens op dat niveau. En dat is toch hofleverancier van veel Oranjeteams. Kortom, voorlopig houden we het nog even zo. En volgende keer loop ik toch maar even mee naar binnen. Alaaf.