Al-Jawahiri: "Toen zaten mijn moeder en ik in tranen op de bank"

Voor de in Nederland geboren speelster was de band met het geboorteland van haar ouders niet altijd zo intensief als nu. "In eerste instantie was Irak voor mij alleen het land dat ik bezocht omdat mijn opa en oma er wonen. Maar dat is helemaal veranderd sinds ik vorig jaar mijn debuut voor de nationale ploeg heb gemaakt. Ik heb echt het gevoel dat ik dichter bij mijn roots ben gekomen."

Dat debuut bij de vrouwen zorgde voor een hernieuwde, diepe kennismaking met het land van haar familie. "Ik ben vorig jaar voor het eerst in zeven jaar weer in Irak geweest en heb me meer in de geschiedenis verdiept. Ik begrijp de mensen en het land beter, daardoor voelt het voor mij extra speciaal om voor Irak uit te komen. Toen ik het shirt van Irak laatst thuis aantrok, zaten mijn moeder en ik in tranen op de bank."

Haar persoonlijke verhaal is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van haar gezin. Haar ouders moesten destijds vluchten om een nieuw bestaan op te bouwen. "Mijn ouders komen uit Irak. Ze zijn bijna dertig jaar geleden naar Nederland gevlucht. Ze hebben mij altijd de ruimte gegeven om mijn eigen weg te vinden. In de Arabische cultuur staat de opleiding tot arts heel hoog aangeschreven, maar een voetballende vrouw was nieuw voor mijn ouders. Toch hebben ze mij vanaf het begin gesteund om beide dromen na te jagen."

De uiteindelijke keuze om voor het Iraakse vrouwenteam uit te komen, was een weloverwogen besluit. "Ik heb lang nagedacht over mijn interlandcarrière. De weg naar Oranje was voor mijn gevoel nog lang en ik vond het mooi en een eer om voor Irak uit te komen. Ik ben enorm dankbaar voor de kans die ik heb gekregen. Het heeft me meer gebracht dan ik vooraf had gedacht en het is goed geweest voor mijn persoonlijke ontwikkeling."

Dat de mannenploeg er nu na veertig jaar eindelijk weer bij is op het allerhoogste podium, brengt een ongekende golf van vreugde teweeg in het land. Al-Jawahiri ziet van dichtbij wat het losmaakt. "Dat Irak er na veertig jaar weer bij is op het WK, betekent heel veel voor het land. Nadat de ploeg zich had gekwalificeerd, kreeg iedereen vrij en was het een groot feest in Irak. Mijn vader zat thuis zingend voor de tv."